Voor naasten
Wat één mens overkwam, komt in een heel gezin terecht
Wanneer iemand in je gezin werd afgewezen, vertrok of anders is gaan geloven, verandert er ook iets in jouw leven. De zondagen worden anders. De verjaardagen worden anders. En de gemeenschap waarin je jarenlang thuis was, is niet meer overal een plek waar je alles kunt zeggen.
Misschien zag je iemand naast je stiller worden, lang voordat er hardop iets werd gezegd. Misschien hoorde je vanaf de kansel een oordeel over de mens met wie je 's avonds aan tafel zit. Misschien werd er na de dienst naar je kind gevraagd op een toon die je niet kon plaatsen. Misschien ga je nog iedere week naar een plek waar een deel van je gezin niet langer mee naartoe kan.
Je bent niet degene over wie het ging, en toch draag je iets mee. Er ontstaat verdriet dat je nergens kwijt kunt: in de kerk kun je moeilijk vertellen hoe boos je bent, en thuis kun je moeilijk vertellen hoezeer je die kerk mist. Wat kerkpijn is en hoe zij ontstaat, staat op de pagina over kerkpijn.
Je bent zelf niet weggestuurd, en toch is er een plek waar je niet meer helemaal terechtkunt.
Bezorgdheid kan aankomen als een oordeel
Wie bidt voor de terugkeer van een kind, doet dat zelden uit hardheid. Meestal is het liefde en angst tegelijk: de angst iemand kwijt te raken van wie je het liefst wilt weten dat het goed komt.
Toch kan datzelfde gebed bij degene om wie het gaat heel anders binnenkomen. Wat jij als zorg bedoelt, klinkt daar als de boodschap dat er eerst iets aan diegene te herstellen valt voordat het weer goed is tussen jullie. Niet omdat jij dat zo bedoelde, maar omdat een gemeenschap zelden andere woorden aanreikt om zorg mee uit te drukken.
Dat is het wrange aan deze breuk. Twee mensen kunnen allebei liefhebben en elkaar toch voortdurend mislopen, omdat de een geeft wat die heeft en bij de ander landt wat die al zo vaak heeft gehoord.
Je kunt uit liefde iets zeggen wat bij de ander aankomt als een voorwaarde.
Je hoeft niet te kiezen tussen je geloof en de mens van wie je houdt
Bij Jet Spreekt hoef je je geloof niet te verdedigen en hoef je het ook niet opzij te zetten. Er wordt je niet gevraagd partij te kiezen tussen je gemeenschap en degene die daar niet langer terechtkan.
Je hoeft evenmin te weten wat je wilt. Niet of je zelf blijft of vertrekt, niet of je iets aankaart binnen je gemeente, en niet of je de hoop op terugkeer vasthoudt of laat gaan.
Het gesprek gaat over wat dit met jou doet. Over de zondagen, de feestdagen, de onderwerpen die je thuis vermijdt en het schuldgevoel dat op onverwachte momenten opkomt.
Je mag blijven geloven en tegelijk erkennen dat je gemeenschap iemand van jou geen plek meer gaf.
Ook jouw vragen mogen op tafel
Je bent welkom wanneer je:
- ziet dat je kind, partner of ouder binnen de kerk niet langer volledig welkom is;
- klem zit tussen je geloof, je gemeenschap en de mens van wie je houdt;
- verbonden wilt blijven met iemand die niet meer gelooft, zonder van diegene een bekeringsproject te maken;
- merkt dat ieder gesprek thuis uitkomt bij geloof en daardoor steeds korter wordt;
- zelf rouwt om wat er in je gezin veranderd is sinds het afscheid;
- niet meer weet hoe je over feestdagen, doop of de geloofsopvoeding van kinderen kunt praten;
- een keer hardop wilt zeggen wat je binnen je gemeente niet kunt zeggen.
Deze vragen komen ook terug op twee themadagen: Geloven wij nog wel in elkaar? gaat over verbonden blijven met familie die anders gelooft, en Rouwen om een kerk die ooit je thuis was staat uitdrukkelijk ook open voor partners, ouders en familieleden.
Vaak vraagt niemand hoe het met jou gaat, omdat iedereen weet dat het niet over jou ging.
Naast elkaar blijven staan zonder aan elkaar te trekken
Jet Spreekt biedt onafhankelijke en vertrouwelijke gesprekken, ook wanneer je zelf niet degene bent die werd afgewezen. Wat je vertelt gaat niet naar je kerk, je gemeente of je familie.
Samen kunnen we woorden geven aan wat er in je gezin is gebeurd en zichtbaar maken welke verwachtingen van buitenaf meespelen. Niet om te bepalen wie gelijk heeft, maar om te onderzoeken hoe je verbonden kunt blijven zonder jezelf of de ander te verliezen.
Ben je zelf degene die binnen de kerk werd afgewezen of die vertrok, dan begint Voor jou persoonlijk bij jouw verhaal in plaats van bij dat van iemand anders.
Ook wie zelf niet is weggestuurd, mag ergens vertellen wat het kostte om te blijven.